KOD MERKURY
Schodzimy.
- Ilu jest zakładników? - Troje wyszło, ośmioro zostało.
- Wciąż dowodzi Edgar? - Tak.
Chcę ci podziękować za wypuszczenie tych ludzi.
Wypuść pozostałych, a załatwimy sprawę polubownie.
Nie ma mowy. Nie ufam ani tobie, ani twojemu okupacyjnemu rządowi.
Powtórzę raz jeszcze.
Rada Południowej Dakoty poleciła mi...
odzyskać mienie zagrabione przez ten bank.
Zabierz stąd swoich ludzi, albo poślę tych sukinsynów do piekła.
Przygotowują się do wejścia.
Niech wejdą.
- Muszę iść do domu. - Na ziemię!
Pozwólcie mi iść do domu.
- Na ziemię! - Muszę iść do domu.
Rób, co ci każe!
Cholera!
Mam złe przeczucia.
Powiedziałeś, że skończymy z tym, zanim się połapią.
Powiedziałeś, że się wycofają.
Nie wycofają się, Edgar.
Są uzbrojeni.
Wejdą tu i zastrzelą nas.
Bóg chce, żeby cud był wspanialszy.
Bóg nie chce, żeby chłopcy zginęli.
Potrzeba nam czasu, wy sukinsyny!
Nie ty tu dowodzisz. Zamknij się!
- Rozłączyli się. - Wchodzimy.
- Tam jest nasz człowiek. Potrzebuje czasu. - Wiem.
Nie powinien był się tam znaleźć.
- Wchodzimy. - Pozwól mi spróbować z megafonem.
- Jeśli wyjdą... - Masz trzy minuty.
Edgarze, mówi agent Blackwell.
Odbierz telefon.
- Chcę z tobą porozmawiać. - Jeszcze możemy stąd wyjść.
Musisz się mu postawić.
Powiedz, że chcesz wracać do domu. Potrafisz to zrobić?
Proszę, podnieś słuchawkę. Możemy się jeszcze dogadać.
Edgarze, podnieś słuchawkę. Kiedyś nam się udało.
Peter ma rację.
Nie jest tak, jak mówiłeś.
Chcę wracać do domu.
Chłopak ma rację.
- Zdrajca. - Cicho bądź, Isaac.
- Pozwól mi do nich zadzwonić. - Nie potrzebujemy go.
- Ciągle możemy stąd wyjść. - Zrób to, Edgar!
Zrób to dla chłopców!
Padnij!
FBI! Padnij!
Tato!
Nie ruszaj się!
- Nie ruszać się, do cholery! - Jestem z FBI! Puść mnie, durniu!
- Każ im wstrzymać ogień. - Peter.
- James?
Schyl głowę! Gdzie jesteś?
- Peter! - Nie!
Nie strzelać!
Cholera jasna!
Dostał!
Wezwij lekarza!
Nic nie mów.
Szybko!
Dawać tu lekarza!
On nie żyje.
Kto wydał rozkaz?
Kto tu dowodzi?
Hartley.
Agencie Specjalny Hartley!
Słyszałeś, jak prosiłem o czas?
- Zabierz te łapy. - Słyszałeś, jak prosiłem o czas?
- Przesadziłeś, Jeffries. - Ja przesadziłem?
To ja zmasakrowałem pięć osób?
Na prawo w Western. Na lewo w Belmont.
- Mam dla ciebie niespodziankę. - Na prawo w Halsted.
- Na lewo w Fullerton. - Dobrze ci idzie.
Spójrz, mam tu coś wyjątkowego.
Lubisz takie zagadki, prawda?
Nie teraz, Simon.
Dam ci tę książeczkę pod warunkiem, że przyłączysz się do grupy.
Świetnie.
A teraz dołącz do grupy.
Dzień dobry, Simon.
Dzień dobry pani.
Spójrz na mnie.
Dzień dobry pani.
Lepiej, żebym nie wygrał. Przyjmuję tylko gotówkę.
- Co słychać? - Zwykła, biurowa rutyna.
Jesteś gotów?
Tak.
Dobra, pogadajmy.
Agent Jeffries, szefie.
Na twoich aktach psycholog napisał wielkimi literami:
"urojenia paranoidalne".
- Jestem zwolniony? - Nie.
- Ale nie możesz już być tajniakiem. - Więc co mam robić?
- Rób swoje. - Jestem tajniakiem. To moja praca.
- Masz teraz nową. - Co takiego?
Podsłuch, inwigilacja, nagrywanie.
- Trochę spraw personalnych. - Po czternastu latach?
Mam siedzieć z nowicjuszami i podsłuchiwać gosposie...
- Trzeba było siedzieć cicho. - Powiedziałem prawdę.
- Należysz do zespołu. - Do jakiego zespołu?
Gogusiów za biurkami, próbujących usprawiedliwić swoje istnienie?
- Takich jak ja. To miałeś na myśli? - Nie wiem, Joe.
- Nie powiedziałeś nic na moją obronę? - Popełniłeś błąd!
- To nie był błąd! - Śmiertelny błąd.
Z zimną krwią zabito dwóch nastolatków. Wiedziałeś o tym.
- Obrabowali bank, na litość boską! - To były dzieciaki.
Zapomnijcie o Południowej Dakocie.
O tym, kto ma rację, a kto nie. To jeden z naszych najlepszych tajniaków.
Jak mógłbym o tym zapomnieć?
Siadaj, Art.
Czasami... ma się coś...
magicznego.
Potem się to traci.
Ty to miałeś.
Magia się skończyła.
Kazali ci mnie złamać i zmusić do odejścia.
Nie będę ci tego ułatwiał.
Mam siedzieć na podsłuchu? Zgoda.
Mam przeglądać akta kandydatów? Zgoda.
Daj z siebie wszystko.
W skrytce znajdziesz nowy wykaz obowiązków.
MAMUSIA
TATUŚ
SIMON JEST W DOMU
Jesteśmy na miejscu, Simon.
Mamusiu, Simon wrócił do domu.
Patrz na mnie.
Cześć, mamo.
Tęskniłam za tobą, kochanie. Wejdź.
Ostrożnie.
Bardzo gorące.
Pij małymi łykami.
Niedługo wróci tata.
Jak skończysz pić, możesz poczekać na niego w swoim pokoju.
Gratulacje. Połączyłeś się z centrum zagadek.
Za rozwiązanie naszej zagadki...
wygrałeś prenumeratę dowolnego czasopisma.
Podaj nazwisko, adres i numer telefonu.
Jesteś...
obcy.
Przepraszam. Tu centrum zagadek. Skąd masz ten numer?
Zagadka dziewięć-dziewięć.
Co powiedziałeś? Kto mówi?
Simon, odłóż słuchawkę.
Simon, zaczekaj. Nie rozłączaj się.
Oczywiście.
Sprawdź, czy sobie odpowiadają.
Jeśli nie, to mogłaś stracić kilka bajtów przy transferze...
i nie da się tego odzyskać.
- Jesteś czysty? - Jestem zajęty, Leo!
To Merkury, Dean. Ktoś dokonał rzeczy niemożliwej. Musisz tu przyjść.
Co powiedziałeś?
Jesteś obcy.
- Kto mówi? - Simon, odłóż słuchawkę.
Simon, zaczekaj. Nie rozłączaj się...
Kto to?
Posłuchaj tego głosu.
To dziecko i jego matka.
Jakiś szczeniak...
bawił się telefonem i wybrał numer przez przypadek.
Nie liczyłbym na to.
- Musimy zadzwonić do Kudrowa. - Co?
Nie. Nie musimy do nikogo dzwonić.
Musimy tylko przeanalizować sprawę i złożyć raport.
- To wszystko. - Nie rozumiesz, co się stało?
Jak nie zadzwonimy, powie, że chcieliśmy to ukryć.
Ambasada amerykańska w Bangkoku
- Dzień dobry panu. - Dzień dobry.
Mam pilną wiadomość dla podpułkownika Kudrowa.
Merkury już działa w większości naszych central.
Jestem tu, by potwierdzić wszystko, co na ten temat słyszeliście.
Merkury to przełom w zabezpieczaniu przepływu informacji.
Zainstalowany we wszystkich centralach stanie się...
wielką przeszkodą dla naszych wrogów... i naszych sprzymierzeńców...
w złamaniu naszych systemów komunikacji.
Pilna wiadomość do pana.
Przepraszam.
Pan Johnson poprowadzi dalej odprawę.
MERKURY ZOSTAŁ ZŁAMANY
Niemożliwe.
ZA 12 GODZIN NASTĄPI ZAKODOWANIE...
- Spóźniłeś się. - Wyjechałem o czasie.
Były korki.
Wlokłem się.
Simon na ciebie czeka.
Simon, mój najlepszy kumpel.
Ciekawe, gdzie jest Simon.
Pora spać.
- Proszę przysłać Pedranskiego i Crandella. - Tak jest.
Kto chętny? Podwójna ilość, moc, cukier.
Wszystko podwójne. Dobrze, że nie jestem uzależniona.
Mam dziewiczy organizm, jeśli chodzi o kofeinę.
Mogę się zwierzyć każdemu.
Z czego? Że uwielbiam kawę.
Co się stało?
Kudrow chce mnie widzieć.
Świetnie. Może dostaniesz sekcję.
Nie. Podpadłem.
Idź i udawaj Barta Simpsona.
Kudrow, koleś, wyluzuj się.
To już tak było zanim przyszedłem.
Zagadki?
W ciągu ostatniej doby przejechałem 16.000 km.
Miałem dużo czasu na myślenie. Poprawcie mnie, jeśli się mylę,
ale chyba żaden z was nie wspomniał o "zagadkach".
Przed uruchomieniem Merkurego sprawdziliśmy go dokładnie.
Zabezpieczenia. Podwójna sieć superkomputerów,
próbujących złamać Merkurego 24 godziny na dobę.
Merkury wyszedł nietknięty.
Niesamowite. Nareszcie kod nie do złamania.
Zostało do sprawdzenia jeszcze jedno.
Geniusz ludzki.
Zakodowaliśmy wiadomość w jednej z tych zagadek dla kujonów.
Ogłosiliśmy konkurs.
- Byliśmy pewni, że nikt nie zadzwoni. - Ale ktoś zadzwonił.
Nazywa się Simon Lynch. Mieszka w Chicago. Ma dziewięć lat.
Rozszyfrował najbardziej skomplikowany kod,
jaki kiedykolwiek ukazał się...
w czasopiśmie dla szaradzistów.
Nie pamiętam, bym kiedykolwiek zezwolił...
na opublikowanie jakiegoś kodu...
w jakimś czasopiśmie!
Dzieciak nie mógł tego rozwiązać.
Nie tylko ma dziewięć lat,
dla upośledzonych umysłowo? - Nie.
Autyzm nie oznacza upośledzenia umysłowego.
Ludzie autystyczni... są zamknięci w sobie.
Ale często są genialni.
- Genialni! - Może nie być w stanie odcyfrować kodu.
- To mógł być przebłysk. - Nie robił żadnych wyliczeń.
Zobaczył to. Jak na tych głupich obrazkach. Wpatrujesz się w nie...
i nagle widzisz statuę wolności.
Tu nie chodzi o głupi obrazek.
Tu chodzi o bezpieczeństwo narodowe.
Przyjmijmy optymalny wariant: jest tylko jeden chłopiec,
który nie rozumie, czego dokonał.
Czy to rozwiązuje problem? Nie!
Analiza: wystarczy, by ktoś...
pojął, do czego jest zdolny,
a problem urośnie niepomiernie.
Może powinniśmy pogadać z dzieciakiem.
- I... - Nie!
Nic nie może łączyć dzieciaka z tym biurem.
Nic.
Czy to jasne?
Tak jest.
Chcę, żebyście zniszczyli taśmę.
Jasne?
Tak jest.
- Kochanie, otworzysz? - Już idę.
- Martin Lynch? - Tak.
Detektyw Burrel, policja Chicago.
Mogę zadać kilka pytań? To bardzo ważne.
- Dostałem pański adres w szkole Simona. - Czy coś się stało?
Owijanie w bawełnę tylko pogorszy sprawę.
Jedno z rodziców oskarżyło...
kierowcę o molestowanie seksualne.
- O mój boże! - Na razie to tylko podejrzenie.
Możemy porozmawiać wewnątrz?
Oczywiście.
To zajmie chwilkę.
- Nie chcę was niepokoić. - Już pan to zrobił.
- Przykro mi. - Napije się pan kawy?
- Albo czegoś innego? - Z przyjemnością.
911. Telefonistka 562.
Proszę podać zgłoszenie.
Zlokalizowałam numer. Co się stało?
Co się wydarzyło w międzyczasie?
- Chyba mamy rozwiązanie sprawy. - Jak to?
Sam Prokurator Generalny postawił 25 tysięcy na drużynę z Chicago.
Co o tym myślisz?
- Słucham? - Mówi 13.
- Dziesięć na Chicago. - Przyjąłem.
Głupio zrobił. Chicago przegra.
Obrazisz się, jak powiem ci coś osobistego?
Tak.
Nawet bardzo.
Przepraszam.
Słucham?
Do ciebie, Art.
Wysyłamy kogoś na zastępstwo. Mamy dla ciebie inną robotę.
Lomax znów ma problem z bezpieczeństwem narodowym?
Prawdopodobne zaginięcie dziecka.
Jurysdykcja policji Chicago.
Rany postrzałowe.
Nickels.
- Jeszcze żyjesz? - Jak widzisz.
Co słychać?
W porządku.
Co się stało? Miało być zaginięcie dziecka.
I jest. To są rodzice.
Najpierw zabił żonę, a potem siebie.
Gdzie dzieciak?
Zaginął, zapomniałeś?
Ktoś zawiadomił FBI, a oni wysłali mnie, wyobraź sobie.
Ale co ty tu robisz?
Cofam się w rozwoju Jack, tak jak ty.
Chłopiec nazywa się Simon. Sąsiedzi mówią, że jest niedorozwinięty.
Tacy faceci mordują całą rodzinę.
Może zabił dzieciaka gdzie indziej. Żeby matka nie widziała.
Taki dzieciak kosztuje kupę forsy.
Może ojca zmęczyło poświęcanie się dla dziecka, które nie robiło postępów.
Wyciągnął wszystkich z kłopotów.
Jak mógł sobie pozwolić na broń za 1.500 dolarów?
Mogę się rozejrzeć?
Już to zrobiliśmy.
Dzieciaka tu nie ma.
Mogę czy nie?
- Czuj się jak u siebie. - Dzięki.
Byłbym zapomniał. Dzwonił Lomax. Mówił, że to ważne.
Domyślam się. Masz telefon?
Kto to może wiedzieć?
- Dzięki. - Nie zapomnij oddać.
- Jak leci? - Dobrze.
Jak się czujesz, mistrzu?
Dobrze ci tutaj?
Chodź.
Już możesz wyjść.
Nikt ci nie zrobi krzywdy.
Nic ci nie zrobię.
Chodź.
Spokojnie!
Zadzwoń do szpitala.
Niech przyślą karetkę.
Niech czeka na nas kilku policjantów.
Po co?
- Chcę, żeby chronili dzieciaka. - Jak usprawiedliwię nadgodziny?
Od kiedy martwisz się o nadgodziny?
Stwierdzono mord rodzinny, więc są wolni.
Zapisz nadgodziny na rachunek Lomaxa.
- Pasy pogarszają sprawę. - To dla jego bezpieczeństwa.
- Rozepnij. - To dla jego bezpieczeństwa.
Dobrze, Simon, rozepniemy cię.
Uspokój się, Simon.
Mamusiu! Tatusiu!
Każ mu to wyłączyć!
Wyłącz syrenę!
Spójrz. Kto to jest? To twoja mama?
- Mama! - Tutaj?
To twoja mama.
- Czy to twój tata? - Tata.
Dobrze.
"Nie dotykaj. Może sparzyć". Dobra rada.
To twoja nauczycielka? Dr London?
Jest twoją przyjaciółką, prawda?
Nazywam się Art. Też jestem twoim przyjacielem.
Art jest obcy!
Zapnij go.
Nie zrobię ci krzywdy.
- Pani jest lekarzem? - Pielęgniarką.
- Czy lekarz go widział? - Ja się nim zajęłam.
Jedyne, co można było zrobić to zastrzyk?
Jest autystyczny.
Co to znaczy?
Nic do niego nie dociera?
Wprost przeciwnie. Wszystko do niego dociera.
Jest nadwrażliwy.
Dlatego wpada w przerażenie.
Chwileczkę!
Mogę mu zadać kilka pytań?
Obawiam się, że nie.
Przepraszam.
Uważaj na niego.
Po co tam jedziemy, Dean?
Dlaczego chce nas widzieć? Nie zrobiliśmy nic złego, prawda?
Mam zawrócić?
- Nie. Zabiłby nas. - I tak nas może zabić.
- Mówisz poważnie? - Uspokój się, Leo.
PARK KRAJOBRAZOWY OTWARTY: MAJ - PAŹDZIERNIK
Boję się. Naprawdę.
Przestań, Leo. Jesteśmy razem. Nie złamaliśmy prawa.
Bez względu na to, co on powie czy zrobi, postąpimy słusznie.
Uspokój się.
- Wracajmy do domu. - Zgoda.
To on.
Chodźmy i skończmy z tym.
To wszystko zmienia.
- Syn przeżył mord rodzinny - Ktoś jeszcze o tym wie.
- Co się stało z chłopcem? - Żyje.
Trzymają go pod strażą w szpitalu w Chicago.
Dlaczego komuś nie powiemy?
Bo to my jesteśmy kimś, Leo.
Jesteśmy za to odpowiedzialni.
Nie ma komu powiedzieć.
Pilnujcie zagadek 24 godziny na dobę.
Chcę, żebyście robili, co do was należy!
Spokój!
Może postępuję niewłaściwie.
Moja żona mówi, że podchodzę do ludzi jak do gotowania.
Szybko i bez smaku.
Ale w końcu chodzi o życie.
Czyż nie?
Tak.
Facet nazwiskiem Rasheed Halabi, urodzony w Paramus, New Jersey.
Prymus w liceum, poszedł na politechnikę.
Teraz jest pułkownikiem w Gwardii Saddama.
My go tam umieściliśmy. To jego chroni ten kod.
Tożsamość tysiąca podobnych mu osób...
jest zabezpieczona tym kodem.
Możemy uratować im życie.
Daję wam moje słowo. Chcę, żebyście mi dali wasze.
Pracowitość, lojalność i przede wszystkim...
absolutne milczenie.
nie dotykaj MOŻE PARZYĆ
Gdzie się wszyscy podziali?
Gdzie policja? Strażnik?
Odwołani pół godziny temu. Nie byli potrzebni.
Proszę mnie wpuścić do Simona Lyncha.
Przenieśliśmy go na pediatrię.
- Gdzie to jest? - Pokój 1106. Piętro wyżej.
- Na czyje polecenie? - Rodziców.
Rozumiem ich. Nie chcieli, żeby małe dziecko...
Czym mogę służyć?
Jestem z FBI.
Szukam Simona Lyncha. Wie pan, gdzie on jest?
Zranił się w głowę. Nic poważnego.
Zabraliśmy go na prześwietlenie.
Gdzie jest rentgen?
Na siódmym piętrze.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Wejdź do windy, Simon.
Trochę tłoczno?
W samą porę, doktorze.
Musi pan być nowy. Witamy.
Dziękuję, to bardzo uprzejme.
Osiem.
Siedem.
Sześć.
Pięć.
Cztery.
Trzy.
Dwa.
Jeden.
Dziękuję za przejażdżkę. Dobranoc.
Stać!
Co się dzieje?
Wsiadaj.
Szybko!
Zostaw to w spokoju.
Nie powinniśmy zwracać na siebie uwagi.
Przestań, dobrze?
Zostaw te przyciski.
Zostaw te przyciski, do cholery!
Proszę.
"Mały krok ludzkości".
Padnij!
Mamo! Tato!
Chodźmy.
Złap się parkanu.
Szybko!
Zejdź z torów!
Idziemy, Simon.
"Przyjaciele".
"Pan Pasqual". Kierowca autobusu.
Nazywa się Pasquale?
"Nie rozmawiaj z obcymi".
Dlatego nie chciałeś ze mną rozmawiać? Uważasz mnie za obcego?
Art.
To ja. Jestem twoim przyjacielem.
Widzisz? Art jest twoim przyjacielem.
- Dobrze, Simon. - Art jest obcy!
- W porządku! - Art jest obcy!
Art jest obcy.
Sukinsyn!
Kim ty jesteś?
Przepraszam, Tommy.
Chodź, Simon.
Co ci się u diabła, stało?
Porwałeś dziecko ze szpitala? Zwariowałeś?
- Co? - Lomax dzwonił co 15 minut.
- Rozesłali za tobą list gończy. - Załatwiłem gościa w pociągu.
- Chryste! - Musiałem. Próbował nas zabić.
Jak do tego doszło?
Ktoś odwołał strażników ze szpitala.
Rodzice zginęli przypadkiem.
Chcieli zabić dzieciaka. Zginąłby, gdyby się nie ukrył.
Nie mogę słuchać tych bzdur.
To nie są bzdury. Kto odwołał gliny?
Martwi rodzice powiedzieli: "nie chrońcie naszego dziecka"? Takie są fakty!
Pieprzę fakty.
Jeśli nie zadzwonię do Lomaxa, będę twoim wspólnikiem.
Jeśli nie zadzwonisz do szpitala lub do kolei, będziesz głupim gliną.
Powiedz im, żeby pozbierali szczątki.
Przepraszam, że cię obudziliśmy.
- Miło cię widzieć. - Mnie również.
Tyle czasu minęło.
Nie zakrwaw mi dywanu.
Ma na imię Simon.
Cześć, Simon.
Założę się, że jesteś głodny.
Mam masło orzechowe i galaretkę. Co ty na to?
To mój syn, TJ.
- TJ, to jest Simon. - Cześć.
Chodźmy do kuchni...
TJ, zróbmy coś do jedzenia,
to może Simon do nas przyjdzie.
Łap, Art.
Jeszcze wilgotne, ale przynajmniej czyste.
- Dziękuję, Dana. - Nie ma za co.
To chyba będzie na ciebie pasować, Simon.
Tylko nie koszulka z Frankiem Thomasem!
Pamiętasz, co mówiłam o dzieleniu się z innymi?
Myślałem, że skończyłeś z prochami.
I co?
- Nie ma żadnego ciała na torach. - Co?
Nie ma ciała, krwi, broni. Niczego.
Kto mógł to tak szybko sprzątnąć?
- Odprowadź go. - Co?
Odprowadź dzieciaka.
Teraz to niczyje dziecko.
Zły człowiek zabił mu mamę i tatę. Zapomniałeś?
- Chodźmy, Simon. - Ubiorę go.
Potrzebny mi twój samochód.
Nie każesz mi chyba chodzić z nim pieszo po ulicach?
- Zgłoszę kradzież jutro rano. - Dzięki.
Tata mi zaśpiewa.
Nie jesteś zmęczony?
Tata mi zaśpiewa.
Nie ma tu taty, Simon.
Tata mi zaśpiewa.
Powiedziałem już, że nie ma tu taty!
Jak mam ci to wytłumaczyć?
Zamknę na chwilę oczy.
Cholera!
Kretyn!
Gdzie jesteś, do diabła?
Przejedźmy się.
Na lewo w Kenwood.
W lewo.
Skręcamy w lewo.
Howard Avenue...
do ulicy "J".
Słusznie.
Ulicą "J"...
do Dwudziestej Trzeciej Zachodniej.
Wiesz, dokąd jedziemy?
Simon jedzie do domu.
Chodź.
Mamusiu, Simon wrócił do domu.
Mamo!
Simon wrócił do domu.
Chcesz tego?
Bardzo gorące.
Pij małymi łykami.
Odbierz, proszę.
POŁĄCZENIE TELEFONICZNE
Gratuluję. Połączyłeś się z centrum zagadek.
Za rozwiązanie naszej zagadki,
wygrałeś prenumeratę dowolnego czasopisma.
Podaj nazwisko, adres i numer telefonu.
Jesteś obcy.
To on! Dzwoni z domu. Musimy zawiadomić Kudrowa.
- Co ty robisz? - To ty, Simon?
- Simon, to ty? - Daj mi słuchawkę.
Kto mówi?
Odpowiedz! Kto mówi?
Tu FBI. Namierzymy numer.
- Kim jesteś? - Nie możecie namierzyć tego numeru.
Kim jesteś? Dla kogo pracujesz?
Dean, nie mów mu, kim jesteśmy.
Nie wymawiaj mojego imienia.
Potrzebuję czasu.
Nie dzwoń tu więcej.
Założę skrzynkę.
Einstein. Sprawdź rano.
Nie rozłączaj się...
Mamusiu, tatusiu.
Chodź, Simon. ldziemy.
- Mamusiu, tatusiu. - Chodźmy.
- Nie rób tego, Dean, proszę. - Zrobił to raz, może zrobić i drugi.
Myślisz, że ten agent FBI. jest na tyle sprytny?
Mam nadzieję, że tak, bo stawką jest życie tego chłopca.
To nie w porządku.
Pomyśli, że brałem w tym udział!
Nie słyszą cię jeszcze na księżycu.
- Posłuchaj! - Nie chcę.
Boję się.
Jak coś mi się stanie, będziesz wiedział, kto to był.
Oczekuję, że zrobisz, co należy.
Nie.
Zrobisz. Wiem.
KODOWANlE MERKURY AKTYWNE
Spróbuj CIA.
Nic.
Spróbuj FBI.
ZNALEZIONO 1 POZYCJĘ
Dobrze.
Podaj hasło
Albert...
BŁĄD
Spróbuj E=mc2, dużymi literami.
- Zostawię was samych. - Dzięki.
Hej, wspólniku.
Potrzebuję twojej pomocy.
To zagadka.
Pomożesz mi rozwiązać?
- Zagadka. - Tak, zagadka.
Tutaj. Chodź.
Podniosę cię.
Posadzę cię na krześle.
Możesz to przeczytać?
Co tu jest napisane, Simon?
"Dzisiaj".
"O dwunastej".
"Pod wieżowcem Wrigley".
Dobrze się spisałeś.
Zacznę to brać do siebie, jeśli...
Przepraszam. Nic się panu nie stało?
Wszystko w porządku. To ja przepraszam.
Moja wina. Powinienem był uważać.
Nie powinnam była tego tu stawiać.
Mam dziś pechowy dzień. Dobrze, że mnie pan nie oskarża.
Co pani tu ma? Ołów?
Może to głupio zabrzmi, ale mam mały kłopot...
i chciałbym, żeby mi pani pomogła.
Widzi pani tego chłopca?
Proszę go przypilnować przez kilka minut.
Nie przypadkiem potknął się pan o torbę.
Jest autystyczny. Jestem jego starszym bratem.
Nie rodzonym. Starszym bratem rodakiem.
Muszę wykupić jego leki.
Wziąłbym go, ale jest taki spokojny, że nie chcę mu przeszkadzać.
Proszę.
- Jak ma na imię? - Simon.
- Na pewno pani może? - Tak.
Daję sobie radę z szefem, więc nikt mi nie straszny.
Dziękuję. Zaraz wracam.
- Jak pani ma na imię? - Stacey.
- Stacey... - Sebring.
Stokrotne dzięki. Zaraz wracam. Obiecuję.
Zrobiłabym to i bez bajerowania.
Idź dalej.
- Jeffries? - Idź dalej.
Nie byłem pewien, czy przyjdziesz.
Simon dwukrotnie odcyfrował kod. To niewiarygodne.
- I niebezpieczne. - Dla kogo pracujesz? Dla CIA?
- Ministerstwo obrony? - Znowu pudło.
FBI nazywa nas: "nieistniejącą sekretną agencją".
Czemu NSA chce zabić autystycznego dzieciaka?
Mózg jest nadal tajemnicą.
Co?
NSA powierzono zadanie...
opracowania nowego kodu...
chroniącego amerykańskich informatorów za granicą.
Kod powstał wielkim nakładem środków.
Nazwaliśmy go Merkury. Myśleliśmy, że jest nie do złamania.
Chcesz powiedzieć, że dzieciak złamał tajny kod rządowy?
Nieważne. Potrafi to odczytać.
Mógłby go odtworzyć. I dlatego jego życie jest w niebezpieczeństwie.
NSA chce zabić tego chłopca z powodu szyfru?
Może już próbowali.
Szef mógł już wydać rozkazy...
Jestem szyfrantem, naukowcem. Nie wiem, co ci ludzie robią.
Może zabijanie dzieci to dla nich normalka, a może mój szef jest psychopatą...
Wezwać karetkę!
Z drogi! Rozejść się!
Przepraszam. Uwaga!
- Z drogi! - Uwaga!
Z drogi!
Padnij!
Cholera.
Jestem z FBI Gdzie biuro ochrony?
- Za tymi drzwiami, na prawo. - Dziękuję.
Agent specjalny Jeffries z FBI.
- Mogę w czymś pomóc? - Mam nadzieję.
- Gdzie jest taśma z tej kamery? - Tutaj.
Wyleją mnie, jeśli ją pan zabierze.
Więc proszę nikomu o tym nie mówić.
Cholera jasna.
Przepraszam.
Musimy iść.
- Przepraszam. - Co się stało?
O mało się nie zgubił. Nie mówiłeś, że trzeba bez przerwy na niego uważać.
Nie trzeba było wychodzić z baru.
Nie!
Już dobrze.
Nie krzycz.
O mój boże.
Nie postrzega świata jak inni.
Poszedłeś obrabować bank?
Muszę go stąd zabrać. Chodźmy, Simon.
Dziękuję za pomoc, Stacey.
- Podobałoby się mojemu ojcu. Ile? - Sto dolarów.
Żarty.
Ciekawe, co my będziemy zbierać na stare lata.
Podkoszulki w kratkę i lalki Barbie?
Co się stało?
- Dean nie żyje. Zastrzelono go. - Co?
Chciał jechać do Chicago. Mówiłem mu: "nie jedź".
Chciał, żebym z nim pojechał i pomógł mu.
Kto go zastrzelił?
Nie mogę powiedzieć.
Żeby ci pomóc Leo, muszę wiedzieć.
Powiedz mi, o co chodzi.
- On się wszystkiego dowie. - Kto? Masz na myśli Kudrowa?
Nie mogę wysłać e-maila.
Nie mogę telefonować. Wszystko jest nagrywane.
Wszystko jest połączone. Nic nie mogę zrobić.
Stara technologia.
Gratuluję.
Od dziś jesteś na pierwszym miejscu listy poszukiwanych.
Nie muszę ci mówić, jak Lomax jest wkurzony.
Trzyma gębę na kłódkę, żeby chronić tyłek, ale nie masz wiele czasu.
Wiesz, kto strzelał?
A gdzie "dzień dobry", "co słychać" i "przepraszam za samochód"?
Zatrzymali go. Odzyskasz go za dwa tygodnie.
- Miałeś kłopoty? - Zgłosiłem kradzież.
Znalazłem go w banku danych Ministerstwa Obrony.
To Peter Burrell, oddziały specjalne.
Weźmy się za niego.
Nie możemy. Chyba, że chcesz go odkopać. Nie żyje.
Jest na liście zabitych w Bejrucie w 1982.
Ciągle uważasz mnie za paranoika?
Może. Kto wie?
Jeśli ty jesteś paranoikiem, ja też. Wdepnęliśmy po uszy.
- Z NSA nie ma żartów. - Więc?
- Pogadajmy z kimś o tym. - Z Lomaxem? To gruba ryba.
- NSA mogła już do niego dotrzeć. - Świetnie. Ominę go.
Nie chcę, żebyś cokolwiek robił.
Masz żonę i dziecko. Opiekuj się nimi.
Co zamierzasz?
Nie wiem.
Dlaczego to robisz, Art?
Nie odpowiadasz za to dziecko.
A kto odpowiada?
Spójrz na niego.
Wygląda jak normalny chłopiec, prawda?
Małe zwarcie. Bęc!
Mógł być inteligentny, studiować,
zakochać się, ożenić, mieć dzieci.
Być w porządku.
Rozmawiamy o nim czy o tobie, Art?
Dzięki za te materiały.
Bądź ostrożny.
Kim, u diabła, jesteś?
Proszę...
Czego chcesz?
Jest druga nad ranem. Prawie się nie znamy.
- Muszę z tobą porozmawiać. - Obudzisz sąsiadów.
O boże.
Potrzebujemy noclegu.
- Skąd wziąłeś adres? - Znalazłem.
Nie ma mnie w książce.
Na torbie była nazwa firmy. Zadzwoniłem do nich.
Zadzwoniłeś, a oni podali ci adres?
Niemożliwe.
Proszę, Stacey.
Jestem agentem FBI.
Za pięć dolarów kupiłam taką samą młodszemu bratu.
Widziałam, że ukrywasz się przed policją. Zadzwonię do nich.
Naprawdę jestem z FBI.
Pomóż nam, proszę.
Cześć, Simon.
Proszę.
Zabierz nogę.
Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
Może głupio pytam, ale dlaczego nie poprosisz o pomoc FBI?
FBI też mnie szuka.
Wspaniale.
Jak to będzie? Zabijesz mnie teraz czy jak zasnę?
Simon musi się przespać. To był wyczerpujący dzień,
a ty wyglądasz na miłą osobę.
Chodź, Simon. Pokażę ci, gdzie jest łóżko.
Chodź.
Chcesz pić?
On zajmie pokój gościnny, a ty kanapę.
Jedzenie jest tam.
Łazienka. Możesz się umyć.
Zdejmiemy to.
Dobrze.
A teraz połóż się.
Dobrze?
To też zdejmiemy.
Jeden.
Drugi.
Dobrze.
Wygodnie ci?
Dobranoc, Simon.
Za parę godzin muszę być na nogach.
Rano mam samolot do Des Moines.
Jeśli nic nie sprzedam, nie będę miała na czynsz.
Więc jeśli niczego więcej nie potrzebujesz, pójdę się przespać.
Niczego mi nie trzeba. Dziękuję.
Obiecuję, że wyniesiemy się z samego rana.
Nie uwierzyłbyś, co za ranek... Zostawiłam...
O mój boże!
Na dole jest kobieta, która pyta o Arta Jeffriesa.
- Przyślij ją tutaj. - Nie chce rozmawiać z nikim innym.
- Zrób mi przysługę. - Nie nagrałam tego...
jeszcze!
To dobrze.
- Jak leci? - Przyszedł ktoś z wami?
Nie.
To Emily Lang.
Siadaj proszę. Śmiało.
Ty jesteś Art Jeffries?
Tak.
To testament mojego chłopaka.
Pracowałam z nim w NSA.
Drugi głos w słuchawce.
Nazywał się Leo.
Chciał wysłać do ciebie list.
Kopię do Senackiej Komisji Rewizyjnej.
Listy zniknęły. To wszystko, co zostało.
"Wiadomo mi",
"że mój bezpośredni przełożony, dyrektor sekcji, Nicholas Kudrow",
"jest osobiście zamieszany w zabójstwo Martina i Jenny Lynchów",
"rodziców Simona Lyncha",
"a także Deana Crandella, mojego kolegi..."
Zabili też Leo,
zaraz po tym, jak napisał list.
Przepraszam.
Dziękuję, że przyszłaś, Emily.
Przykro mi z powodu Leo.
Mówiłeś, że wyniesiecie się, zanim wyjadę do Des Moines,
sprzedać tyle butów, żeby zapłacić czynsz.
Ale nie pojechałam i nie zapłacę czynszu, bo ty miałeś nagły wypadek.
To był nagły wypadek.
Może ty ciągle masz nagłe wypadki.
Wszystko musi być ekscytujące. Są tacy faceci.
Wiem, ale ja nie jestem taki.
Wysłuchaj mnie. Spójrz na mnie! Nie chodzi o mnie.
Chodzi o tego chłopca. On potrzebuje pomocy.
Mam wrażenie, że jesteś wrażliwa i opiekuńcza.
Obiecuję, że znikniemy z twojego życia jak najszybciej.
Gdyby się coś zdarzyło...
- Kolejny nagły wypadek? - Tak!
Nie dzwoń na policję. Zadzwoń do tego faceta. Jest z FBI.
Mam dzwonić do FBI, nie na policję?
- Policja nie obroni Simona. - Słusznie.
Simon jest zagrożony, jeśli wiedzą, gdzie przebywa.
Nie wiedzą, więc nic nie grozi ani jemu, ani tobie.
Póki nie nastąpi nagły wypadek.
Dobrze, że masz poczucie humoru.
Obiecuję, że wrócę tu jutro o 2:00 po południu.
Jeszcze nie wiem, w jaki sposób, ale postaram ci się to wynagrodzić.
Dziękuję.
Bądź ostrożna.
Nie wiem, czy to można nazwać planem.
Polecę tam i pokażę im list Leo.
Mam dla ciebie złą wiadomość.
Musisz natychmiast objąć Simona programem ochrony świadków.
Nie wolno mi nawet z tobą rozmawiać, Art.
Jak mam uzasadnić takie posunięcie?
Kłam, oszukuj. Nic mnie to nie obchodzi. Jak tego nie zrobisz, dzieciak jest martwy.
Nie przyszło ci do głowy, że Kudrow może cię zastrzelić?
Owszem.
Jeśli do tego dojdzie, wiesz co robić.
Mam nadzieję, że się jeszcze spotkamy.
Sandy! Jak się cieszę!
Słyszałem, że Ted miał operację. Chyba nie z twojej winy?
Czym mogę służyć?
Przepraszam. Nick, mój przyjacielu!
Chcę, żebyś wiedział, że Merkury odniósł cholerny sukces.
- Mówię poważnie. - Doceniam to, senatorze.
To brylant w twojej karierze.
Komisja śpiewała hymny pochwalne.
Masz opinię faceta, który może wszystko.
- Dziękuję. Doceniam to. - Ktoś czeka na zewnątrz.
- Kto? - Mówi, że z FBI.
Przepraszam na chwilę.
Inaczej bym panu nie przeszkadzał.
Nie wiedziałem, czy mam się go pozbyć.
Słusznie postąpiłeś, Ted. Przyjmę go.
Nie wygląda najlepiej.
Wprowadź go do piwnicy tylnymi drzwiami. Zejdę tam.
Nie do wiary, żeby tak wyglądać w twoim wieku!
- Jak ty to robisz? - Narkotyk. W dużych dawkach.
Proszę nie dotykać wina, panie Jeffries.
Czytałem pańskie akta.
Kłopotliwy agent FBI, z zaszarganą opinią...
porywa dziewięcioletniego chłopca.
Dobra robota.
W środku przyjęcia przychodzi pan do mojego domu uzbrojony,
żeby przedstawić mi sfabrykowane, nie podpisane oskarżenie,
przypisywane Leo Pedranskiemu,
którego sam zabił pan przedwczoraj, o ile mi wiadomo.
Czego pan chce ode mnie? Muszę wracać do gości.
Nie podpisane oskarżenie...
pisane było przez kalkę.
Kto tego jeszcze używa?
Pełno na niej odcisków Leo Pedranskiego.
To Pomerello czuć korkiem.
Senacka Komisja Rewizyjna na pewno...
bez problemu powiąże pana z morderstwem.
Ale pan nie dał im kalki.
W przeciwnym razie, nie byłoby pana tutaj.
Trzyma pan swoją cenną kalkę w ukryciu...
jako gwarancję bezpieczeństwa,
w ten sposób może pan stawiać żądania.
Miliony w nie oznakowanych banknotach?
Prosiłem, żeby nie dotykać wina.
Miło wiedzieć, że ma pan jakąś hierarchię wartości.
To jest lepsze.
Nie martwi pana zabójstwo dzieciaka,
a przejmuje się pan cholernym winem?
Zawrzemy układ.
Nie dostarczę kalki Komisji.
Nie stracą trzech lat na śledztwo i lamenty:
"jak to się mogło wydarzyć w Ameryce?",
podczas gdy pański człowiek będzie mordował Simona Lyncha.
Warunek?
Zrobi pan jedyną rzecz, która zagwarantuje bezpieczeństwo Simona Lyncha.
Pan, ktoś z pańskich przełożonych albo prezydent Stanów Zjednoczonych.
Nie obchodzi mnie, kto.
Ktoś wystąpi w telewizji i powie Ameryce,
że wydano miliard dolarów na kod,
który został złamany przez autystycznego dziewięciolatka.
Wtedy dostanie pan kalkę.
Wie pan, co myślę?
Oglądał pan za dużo reklam telewizyjnych.
Tych, w których buntownicy jeżdżą szybkimi samochodami.
Porozmawiajmy o realnym świecie,
w którym nie ma samotnych bohaterów, jest natomiast działanie zespołowe.
Odgrywa pan swoją rolę, bo to jest Ameryka.
Jeden wielki zespół.
Może trudno w to uwierzyć, ale jestem patriotą.
A patriota to ktoś, kto dokonuje prawidłowych wyborów moralnych.
Czasami trzeba być silnym, by dokonać wyboru.
Chłopiec, który nie przeżyłby bez pomocy, jeden z wybryków natury,
czy życie tysięcy naszych ludzi.
Proszę to przemyśleć. Był pan tajniakiem.
Jeśli ten kod zostanie ujawniony, ile zła spotka naszych ludzi?
Członków pańskiego zespołu.
Takich jak Rasheed Halabi,
lrakijczyk i Amerykanin, wielki patriota.
Nasz człowiek w gwardii Saddama.
Nie widział swojej rodziny...
To za rodziców Simona, sukinsynu!
Masz 36 godzin.
Powinno wystarczyć na ostrzeżenie twoich ludzi przed złem.
Przy okazji.
Najlepsze życzenia urodzinowe.
To ja.
Wszystko w porządku?
Tak. Co z programem ochrony świadków?
Wszystko załatwione.
Jutro o 20:15...
helikopter przyleci do nas...
na dach wieżowca G.E.X.
Posłuchałem twojej rady. Skłamałem.
Świetnie. Do zobaczenia.
Tę taśmę nagrano...
w mieszkaniu agenta Jordana o 23:58.
Ponieważ wiemy, że chłopiec nie będzie sam,
proponuję zaczekać, aż znajdzie się w helikopterze.
Widziałem, jak to robili w filmie.
Cholera!
Przycisz to, Simon!
Ile płacę?
- Dwadzieścia dolarów. - Dziękuję.
Cholera!
Gdzie oni są, Tommy?
Uspokój się. Wszystko w porządku. Rozmawiałem z nimi.
Ktoś do niej dzwonił.
To był głuchy telefon.
To ja dzwoniłem z lotniska.
Powiedziałeś o programie ochrony świadków?
Oczywiście.
Spotka się tu z nami. Wszystko ustalone.
Muszę kończyć.
Agent Jordan.
Podpułkownik Kudrow z NSA.
Co to ma znaczyć, Tommy?
Sfałszowałeś dokumenty programu ochrony świadków.
Niech go pan nie słucha. Jest niebezpieczny.
Przestań gadać i usiądź.
Agencie Jordan,
bez względu na to, co pan o mnie myśli,
chcę tylko rozwiązać tę sprawę i uratować chłopca...
z rąk psychopatycznego porywacza.
Postąpimy tak, jak ustalono.
Od tej chwili FBI przestaje się tym zajmować,
a sprawę przejmuje NSA.
Panowie.
- Niech pan spojrzy na to, szefie. - Nie zamierzam.
Musi pan! Leo Pedranski pracował dla Kudrowa. To on napisał ten list.
Zaraz potem został zabity.
Sprawdziłem to.
Pełno jego odcisków palców.
Wysoko.
Tam właśnie jedziemy, Simon.
Chodź.
To ty, Art?
Jestem z programu ochrony świadków.
Wszystko w porządku?
Tak.
Ty pewnie jesteś Simon.
Helikopter się zbliża.
- Chodź ze mną, mały. - Nie!
Nie lubi obcych.
Ja go odprowadzę.
Chodź, Simon. Obejrzymy helikopter.
Myślałam, że Art się tu z nami spotka.
Zmiana planów.
Ojczyzna ma wobec pani ogromny dług wdzięczności.
Helikopter ląduje! Nie ma czasu!
Dla jego bezpieczeństwa, proszę iść do domu i zapomnieć o sprawie.
Przelecisz się helikopterem, Simon.
Do widzenia.
Możesz z nim iść.
Są na lądowisku. Helikopter się zbliża.
Droga wolna!
- Ruszamy. - Szybko!
Trzymaj ich na dystans!
Padnij!
Puszczaj!
Nie, Simon!
Wstawaj!
- Zatrzymaj ich, Tommy! - Nie strzelać!
Cofnijcie się!
Kto tu dowodzi?
Ja, agencie Jeffries.
To broń Kudrowa. Moja dziewiątka leży na chodniku.
Zajmę się tym.
Zobaczmy, co to jest.
- Powiedz: "robak". - Robak.
Spójrz mi w oczy. Robak.
- Robak. - Bardzo dobrze.
Bardzo ładnie.
Czym mogę służyć?
Jestem Art Jeffries, przyjaciel Simona Lyncha.
Wiem. Jego przybrani rodzice opowiedzieli mi o panu.
Jak on się miewa?
Świetnie.
Zaadaptował się.
Chce się pan z nim przywitać?
Pewnie mnie nie pamięta.
Mówiono mi,
żebym nie spodziewał się zbyt wiele.
Przyniosłem mu trochę zagadek. Lubi je.
Proszę mu to dać.
Oczywiście, ale...
byłoby lepiej, gdyby pan to zrobił.
Śmiało.
Dziękuję.
Cześć, Simon.
Jak leci, wspólniku?
Przyniosłem ci trochę zagadek.
Spodobają ci się.
Spójrz na mnie, Simon.
Spójrz mi w oczy.
To ja, Art.